وقتی از دنیا نا امید و خسته شدی

بورو کوه و داد بزن : آیا امید هست "

آنوقت تو جواب می شنوی "

 هست ... هست ... هست ...

تقديم به او كه نبود ولي حس بودنش بر

من شوق زيستن داد دلم براي كسي تنگ است

كه آفتاب صداقت را به ميهماني گلهاي باغ مي آورد

و گيسوان بلندش را به باد مي داد

و دست هاي سپيدش را به آب مي بخشيد

و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

هميشه نگاهي رو باور کن

که وقتي از ان دور شدی در انتظارت بماند

هميشه با غمت من در ستيزم

به اين خاطر هميشه اشک ريزم

به هر برگ گلي اين را نوشتم :

تويي اميد من تنها عزيزم